zondag 27 mei 2012
Rexy's afscheid

Helaas komen alle levens vroeg of laat ten einde, zo ook die van Rexy. Als het dan om je maatje gaat is het natuurlijk altijd te vroeg. Hieronder het laatste deel van zijn dagboek, wat vanuit mijn oogpunt geschreven is. Zal deze kanjer nooit vergeten!

De verhalen staan op chronologische volgorde van onder naar boven, dus bovenaan staat het meest recente stukje.
klik hier om naar het eerste verhaal te gaan (scroll daarna naar boven voor de rest)

Bedankt lieve Rexy, voor je mooie vriendschap!

 

door Saskia Luiten op zondag 4 maart 2012 om 12:18
Tattoo

Vrijdagavond was het dan eindelijk zo ver. Vanaf mijn 16e wilde ik al een tattoo, maar ik vind dat dat niet zomaar een plaatje moet zijn, maar iets met een betekenis.

Toen ik de tattoo van mijn buufje Mel zag (an haar hond Fyka), was ik om en ben ik foto's uit gaan zoeken. Toen ik de juiste gevonden had heeft Gerben hier een lijn tekening van gemaakt. Hij zou op mijn rechterarm komen, dus Gerben had hem in spiegelbeeld getekend, want de neus moet naar voren wijzen. Dat was wel even raar, omdat zijn oren niet symetrisch zijn. Maar uiteindelijk toch besloten hem er zo op te zetten.

Buufje Mel is mee gegeaan en om 19 uur waren we bij Gerben. Even een bakkie en dan in de stoel. Mijn eigen CDtje aan met muziek van o.a. Queen, Rock4, Snow Patrol, Coldplay, Keane...
Gerben zei voor hij begon nog; "Als het niet gaat moet je het zeggen, dan stop ik even". Nou toen hij begon zei ik al "is dit nou alles?" Deed geen pijn, vond het geluid van dat ding erger, hoorde ik de muziek bijna niet meer, haha. Ondertussen gezellig gekletst met Mel & Gerben. Even voor 20 uur koffiepauze en daarna weer verder en even voor half 9 was hij klaar. Iets meer dan een uurtje alles bij elkaar. Daarna nog even bij Mel thuis nageborreld, was erg gezellig! Thanks Mel!!

Gister zei iemand over de tattoo "Nou dan gaat de liefde wel erg diep..." En ja dat gaat het ook. Rexy was een speciale hond, die mij door moeilijke emotionele tijden heeft gesleept. Ach de meeste mensen die hem kende weten zelf wel hoe hij was, dat hoef ik niet uit te leggen. Hij verdiend gewoon een speciaal plekje.... Nu is hij voor altijd bij me. En ik ben maar wat trots dat ik nu met mijn kanjer op mijn arm mag pronken. Never forget you!!!

De foto waarvan Gerben een tekening gemaakt heeft (klik voor vergroting) De lijn tekening van Gerben
Gerben net begonnen
Gerben kreeg even telefoon tussendoor, kon Mel mooi even een foto maken :-) (klik voor vergroting) In de koffiepauze, ging ietsje branden dus snel weer verder (klik voor vergroting)
Volgens Mel gaat zijn andere oor zeer doen, maar we blijven lachen!
Rexy & Fyka, voor altijd met ons mee!

 

Terug naar boven

 

door Saskia Luiten op Zaterdag 26 november 2011
Asketting

Op dinsdag 4 oktober kreeg ik mijn (verlate) verjaardagscadeautje van mijn moeder, broertje & schoonzus... Een asketting! Een mooi zilver hartje met een pootafdruk erop, onwijs mooi!!! Hoewel ik al wel een vermoeden had wat mijn cadeautje was, kwam het toch op een onverwacht moment, ik was tot tranen ontroerd. Echt ZO lief!!!

De donderdag 6 oktober had ik een Rock4 concert in Berlicum, het theater waar ik ook was 2 dagen na Rexy's overlijden. Waar Lucas "Every Breath" aan Rexy en mij had opgedragen. En nu 2 dagen na dit mooie cadeau was ik er weer. Natuurlijk heb ik hem omgedaan, maar hij was nog niet gevuld, vond dat nog een beetje moeilijk. Lucas had de foto van de ketting op FB gezien en vroeg of hij gevuld was. Toen ik die vraag met nee beantwoorde, zei hij "Sas, je moet het niet moeilijker maken als het is...gewoon DOEN!" En hij gaf een mooi persoonlijk voorbeeld. Het heeft me wel aan het denken gezet, maar toch... het kwam er niet van, uitstellen, uitstellen... Op 22 oktober had ik ook een hartvormige ketting om tijdens een Rock4 concert en toen vroeg Lucas of dat de asketting was en of ik hem al gevuld had. Nee, nog steeds niet gevuld dus....

De asketting (klik voor vergroting)

Vrijdagavond 24 november weer een Rock4 concert gehad en daar de nieuwe DVD gekocht. Na thuiskomst deze natuurlijk meteen met Patricia bekeken. De dag erna, toen ik alleen was heb ik hem weer aangezet. En ineens... eigenlijk vanuit het niets dacht ik tijdens 'Rexy's nummer' "Every Breath You Take" aan de opmerking van Lucas, en vond het nu toch echt wel tijd om nu eindelijk de asketting te vullen. Vond het eigenlijk wel een soort van spannend, maar het moest nu maar eens gebeuren!

Dus is stond op en pakte de asbus, de ketting, het trechtertje, de secondelijm, een lepeltje.... Toch wel een beetje een raar idee. Ik was ook zo bang om as te knoeien!! Dus zakje voorzichtig open gemaakt, dopje van de ketting. Ketting boven het zakje, trechtertje erin... Tja het as was veel te grof voor dat kleine trechtertje. Dus dan maar met het lepeltje in de ketting scheppen, waarbij natuurlijk steeds de as over mijn handen stroomde... trillende handjes!! Het duurde even voordat hij helemaal vol zat omdat het as zo grof was ging er steeds maar een heel klein beetje in. Uiteindelijk was hij vol, schroefdopje ingesmeerd met lijm en dichtgemaakt. De zak in de asbus weer netjes dicht en terug op de plank. Eindelijk had ik het gedaan, ik was zo blij!!! Keek er zo tegenop, ik was helemaal trost dat ik het toch gedaan had en nu eindelijk de ketting kon dragen. Dat heb ik die dag dan ook met veel trots gedaan!

's Avonds weer een Rock4 concert gehad en ik vertelde met trots aan Lucas dat ik hem nu EINDELIJK eens gevuld had, waarop hij zei; "Goed zo meisje, ben trots op je!" Nou ik ben ook 'very proud' dat het gebeurd is en ik hem overal met me mee kan dragen!

Nu nog een juist moment vinden op de rest van zijn as uit te strooien. Rexy zit nu in een blik, en daar hoort hij niet!! Dus samen met Lianne die dan haar maatje Billy samen met Rexy wil uitstrooien maar eens wat afspreken. Waarschijnlijk wordt het 't strand of Prinsenbos. De 2 favoriete plekken van 'onze mannen'

De eerste avond dat ik de asketting droeg. V.l.n.r.: Luc, Brigitte, Lucas, Sas, Harry & Nico (klik voor veroting)

 

Terug naar boven

 

 

Terug naar boven

 

door Saskia Luiten op woensdag 27 april 2011 om 23.00 uur
Zes weken later...
(lang verhaal.... je bent gewaarschuwd!!)

Jeeeeeetje wat is er veel over me heen gekomen de laatste weken zeg. Natuurlijk mis ik m'n ventje Rexy ontzettend en heb ik geregeld last van een huilbuitje.... er zijn ook zoveel mooie dingen gebeurd... pfff Als eerst natuurlijk allemaal lieve berichtjes op Facebook, via SMS en mail. Telefoontjes heb ik niet opgenomen... kon het gewoon ff niet.

 

Die vrijdag en zaterdag zouden we naar een concert van Rock4 gaan. In eerste instantie was ik de concerten door deze omstandigheden bijna vergeten, maar mijn vriendin Liesje SMSte me met de vraag of ik er nu nog wel zin in had allemaal. Dit was voor het eerst dat ik er echt met tegenzin naartoe ging en had eigenlijk het liefst thuis gebleven. Wel had ik Manuela gevraagd of ze vrijdag het nummer "Every Breath" voor me wilde filmen, of ik nou kwam of niet. Dat zal nu altijd een bijzonder nummer blijven en gelinkt worden met Rexy. Donderdagavond heb ik Lucas (één van de zangers van Rock4) een berichtje gestuurd met wat er was gebeurd en dat "Every Breath" bij toeval zo'n emotionele lading had gekregen.  Toen ik de dag erna mijn PC aanzette had hij 's nachts al wat terug gestuurd en wat een lief berichtje zeg, was echt tot tranen ontroerd!  Hele mooie bewoording en hij sloot af met dat ze vrijdag "Every Breath" voor Rexy en mij zouden zingen!! Hoe lief!! 's Middags de afspraak die ik bij Dorit had staan voor Rexy in oktober ook afgebeld. Toen de assistente vroeg waarom barste ik natuurlijk in tranen uit... Ik was er pas nog geweest, dus ze kon het nauwelijks geloven.

Vrijdagmiddag kwamen Lisette & Anouk voor het concert hierheen. Lisette had een ontzettend mooie (en superlekkere) marsepeintaart voor me gemaakt!! Met een grappige tekst (maar dat hoeft niet iedereen te weten...) om me op te vrolijken. Nou dat is haar mooi gelukt hoor! Moest heel erg lachen toen ik het zag!
Liesje zei; "tja als ik erop had gezet sterkte was je gaan huilen en ik wilde je juist graag opvrolijken!" Nou thanxxx wijfie, is je goed gelukt, je bent een schatje! Daarna lekker wat gedronken en met grote spanning naar het concert...

De vrolijke & lekkere taart van Lisette (sorry tekst is bewust niet zichtbaar ;-))

Vrijdagavond begon mijn hart al te bonzen bij het 2e nummer in de show... je weet dan dat "Every Breath" daarna aan de beurt is. Met kippenvel op m'n armen, hart in me keel, mijn kaken op mijn wangen geklemd en aan naast me Liset en Anouk die me steunde, heb ik het nummer droog doorstaan. Het was vreselijk mooi gezongen, maar voelde tegelijk ook zo pijnlijk. Na de pauze kon ik pas echt een beetje van de show genieten en was ik wat relaxeter. na de show kwam Lucas me gedag zeggen. hij had gezien dat ik me aan het verbijten was en gaf me een hele lieve warme knuffel. Daar ging ik bijna weer... pfff. Uiteindelijk hebben de meiden me toch weer een beetje aan het lachen gekregen, wel lekker even een vrolijk momentje, voor het eerst sinds dagen weer even lachen. Wat een bijzondere avond zeg! Thanx Rock4, you guy's are the best!  Na thuiskomst voelde ik me eigenlijk zo'n stuk beter, dat ik eigenlijk wel de allerlaatste foto's van Rex even wilde kijken. Liset en ik hebben samen gekeken... het ging best goed, totdat de foto van het fatale spuitje kwam.. die hakte erin en toen hebben we hem maar uitgezet, pfff was duidelijk nog iets te vroeg! Manuela heeft het filmpje van deze avond de dag erna direct naar mij gestuurd, toen ik haar de middag ervoor een SMSje had gestuurd wat Lucas had geschreven heeft ze speciaal Lucas ook ingezoomd met het filmen, lief! Samen met wat foto's heb ik ook daar nog een soort ode van Rexy aan gemaakt.  Zaterdagavond weer een Rock4 concert en daar heb ik gelukkig meer op de ouderwetse manier van kunnen genieten. De spanning was er wat meer af...


"Every Breath You Take" van Rock4
Vrijdag 18 maart 2011 Den Durpsherd te Berlicum.
Deze track heeft Lucas (zanger Rock4) aan Rexy & mij opgedragen, echt zo lief!
Manuela heeft het gefilmd en ik heb hier weer een mooi geheel van gemaakt, als ode aan Rexy.
Gevoelsmatig een hele bijzondere afsluiting! Bedankt lieve Lucas!

Lianne had me gevraagd een speciale foto van Rexy naar haar te mailen in groot formaat. ik zou er iets voor terug krijgen, maar foto's gaan uitzoeken met al die herinneringen had ik niet zoveel zin in, dus stelde het steeds maar uit. Woensdag 23 maart met de kids een stukje film mee zitten kijken. Toen daarin een hond voorbij zag komen vroeg ik me toch af of Rex al... En heb direct de dierenarts opgebeld of ze al wat hadden gehoord van Stompwijk (het crematorium) en wat een timing!!  Ellie zei dat de as net werd binnen gebracht op dat moment! 's avonds op FB bood Carin aan om hem mee te gaan halen, want afgelopen maandag was tot overmaat van ramp ook mijn auto nog eens overleden! Nog meer herinneringen aan Rex weg....  Hoeveel tegenslag kan een mens hebben....

het gedenkhoekje voor Rexy 24-3-2011 Lees hier de Facebook reacties.
Daar stond een stukje bijna hetzelfde
als hierboven omschreven.
(klik erop voor een vergroting)

Klik hier voor een leesbare vergroting

Dus donderdagochtend samen het asblik opgehaald. Het zat gelukkig ingepakt in een doos, die Carin uiteindelijk heeft uitgepakt. ik had thuis al een deel van de plank leeg gemaakt boven zijn kussen. Daar heb ik een hoekje voor hem gemaakt met een paar van zijn favoriete speeltjes, de halsband die hij het laatst om had, een foto en een kaars, dat was de plek waar ook het asblik bij hoorde. Durfde hem nog niet open te maken en ik moet zeggen... tot op de dag van vandaag zit hij nog altijd dicht.... ben altijd nieuwsgierig, zo ook nu, maar durf het gewoon nog niet. Als de tijd daar is gaan Lianne (een vriendin) en ik onze "mannen" samen uitstrooien. Haar hond Billy (1998-2008) en Rexy waren vanaf pup al hele dikke maatjes. We hebben dan ook hele mooie herinneringen aan deze kanjers en vonden het beiden een mooi idee om ze samen uit te strooien op een plek waar ze graag waren. En een klein beetje as in een hangertje of iets te bewaren. Lianne heeft de as van Billy nog staan, omdat het altijd al haar idee was. Wat een mooi plan zeg, worden ze samen vrij gelaten!

Rexy en Billy toen ze beiden net 1 jaar waren in het Rijnvaartpark in 's-Gravenzande

De afgelopen weken kom je tot het besef dat zoveel gewoontes erin zijn geslopen dat je het niet eens door had.... en die nu zo opvallend anders zijn zonder Rexy! Dat zijn vaak de momenten dat ik ff volschiet.

  • Ik noem een traphekje, wat ik zeker 2 weken elke ochtend braaf achter me dicht deed.... waarvoor??

  • De deurbel die de eerste week ging.... ik zat bijna aan het plafond van schrik,
    omdat ik direct besefte dat er niet meer geblaft zou gaan worden....

  • De kerkklokken die ik alleen hoor als de wind deze kant uit staat..... ik zat te wachten op geblaf van Rex....

  • Als je in de keuken zit en denk de ademhaling van Rex te horen vanuit de woonkamer en dan beseft dat dat helemaal niet meer kan.... wat is het dan voor geluid??? Je hoort ineens alles!

  • Een waterbak die ik tot een paar dagen na zijn dood zoals gewoonlijk elke morgen voorzag van vers water....

  • De eerste keer wandelen in het bos.... echt wandelen en foto's maken.... zonder Rexy

  • Macaroni op de grond knoeien en weten dat Rex het opruimt als je met je bord naar de keuken loopt.
    En dan verbaasd zijn dat het er nog ligt als je terug komt in de kamer....

  • De kat van de buurvrouw die tot op de dag van vandaag nog sluipend over de balkonrand wandeld in de hoop dat ie niet gesignaleerd word door Rex, want dan vloog hij bijna door de ramen heen!!

Eigenlijk zijn alle dingen die je voor het eerst doet zonder je maatje gewoon raar en vreemd. Ik heb een week na Rex z'n overlijden mijn hele woonkamer overhoop gegooid en alles anders neergezet, voelde een beetje als een nieuw begin. Die week kwam ook Dayita pas weer voor het eerst. Ze ging enthousiast naar boven en wilde zo als gewoonlijk zo snel mogelijk naar Rex. Ze ging direct rechtsaf de kamer in, waar Rex z'n kussen lag.... maar daar stond nu ineens een tafel... geen kussen EN geen Rex, ze snapte er echt niks van! Normaal was zij degene die het kussen direct veroverde en zeker als ze wat lekkers kregen. Rex at op de vloer en Dayita altijd op Rex z'n kussen. Maar nu.... ze heeft tot op heden nog zeer weinig op het kussen gelegen, ze ligt alleen maar op de vloer, meestal bij de bank.

Rex was ook een hond die alle spelletjes leuk vond, altijd speels geweest, tot de laatste dag! Als ik karton plat aan het stampen was voor de papierbak kwam hij wel even helpen scheuren en trok hij het karton onder mijn voeten vandaan! Dayita daarin tegen vond dat allemaal maar niks en wist niet hoe snel ze de keuken uit moest. Tot ik dus de doos van de taart plat aan het stampen was... Dayita komt naar de keuken gescheurd en trekt die doos onder mijn voeten vandaan! Ik wist werkelijk niet wat ik zag!!! Honden zijn echt vreemd soms!!!!

 

Gisterochtend even met de nieuwe auto terug naar de garage geweest voor wat kleine dingetjes en daarna langs de drukker om het Keffertje op te halen. Ook het clubblad van de hondenschool maken stelde ik steeds uit, ook daarin moest ik een bladzijde van eigen hand vullen. Dat kon natuurlijk niet anders dan over Rex gaan. Toch wel 1 van de oudste hondjes van DVS en ging al bijna 12 jaar elke week trouw mee en soms 2x in de week, dus de meeste leden kennen Rex wel en anders herkennen ze hem door het clubblad. Dus ook daar heb ik wat ruimte aan mijn kanjer gewijd. klik hiernaast op het plaatje dan kun je deze bladzijdes op groot formaat bekijken.

Klik voor een leesbare vergroting (opent in een nieuw venster)
 
De praktijk van Dim Lammers in Rotterdam

Daarna ben ik doorgereden naar Rotterdam, waar dierenarts Dim Lammers zit, die Rexy op de wereld heeft gezet en de eerste 7 jaar van zijn leven dag en nacht voor ons klaarstond. Kon op de gekste tijden bellen, werd altijd direct geholpen. Een hele fijne dierenarts. Ook heb ik er nog ruim een jaar achter de schermen gewerkt en de opvangdieren daar verzorgd. Hij schreef stukjes voor 't Keffertje en we wandelde wel eens samen met alle honden op het strand. In 2005 is hij verhuisd en sindsdien zitten we bij het Veterinair Centrum die de praktijk van Lammers had overgenomen. Dim was blij verrast me te zien, alleen de reden was dus wat minder leuk.

Voor hem had ik een tekening gemaakt van Rex als bedankje en een vers Keffertje erbij natuurlijk. We hebben bijna het hele spreekuur staan kletsen, dus het was leuk weer even oude herinneringen op te halen en het voelde ook als een soort afsluiting. Vond dit toch net even iets persoonlijker dan het via de telefoon doen. Kon ik gelijk ook eens zijn nieuwe (nou ja, inmiddels al weer 6 jaar oud) praktijk zien.

Daarna in de tuut terug naar huis, onderweg nog even langs mijn werk gereden en daarna naar huis. Daar moest de tekening voor dierenarts Robert van Leeuwen nog afgemaakt worden. Toen ik naar het veterinair Centrum belde kreeg ik Mandy aan de telefoon. Zij vertelde mij dat Robert er vandaag was, dus even een afspraak tussendoor gemaakt, dat was geen probleem. Was een raar idee om daar weer naar binnen te stappen. Eventjes met Mandy staan kletsen tot Robert klaar was met zijn laatste klant. De deur naar het kamertje waar ik voor het laatst met Rexy had gezeten stond open en de rillingen liepen over m'n armen, bah! Was niet prettig daar weer te zijn.

Robert vond het overbodig dat ik met een cadeautje kwam, want het was immers zijn werk. Maar toch was ik er erg blij mee dat juist hij én Ellie er waren. Twee mensen waar Rex ook bij op zijn gemak was en die Rexy ook erg graag mochten. Dat maakte het laatste moment zoveel dragelijker. Robert dacht dat het een foto van Rex zou zijn, maar was blij verrast dat het een tekening was. Hij staat nu in de vitrinekast achter de balie en als Ellie dan morgen kwam, mocht zij er een mooi definitief plaatsje voor uitzoeken. Ook hier natuurlijk nog eventjes staan kletsen, ook Robert vond Rex een hele gave hond. En bij een volgende hond zien ze me zeker weer terug! Maar voorlopig is het daar nog even geen tijd voor....

Tekening voor Dim 26-4-'11 (klik voor vergroting, opent in nieuw venster)
Tekening voor Robert 26-4-'11 (klik voor vergroting, opent in nieuw venster)
 

Gisteren was ook Brenda jarig. Ik wilde haar verrassen en heb haar hondjes Cowboy & Chinouk samen getekend, toch wel 2 hele speciale hondjes voor Brenda. Een gezamenlijke vriendin Carin had ik de tekening halverwege al laten zien. En dacht dat een box Kleenex doekjes wel een goed idee was. Maar nadat Bren haar cadeautje uit had gepakt en zichtbaar onder de indruk was bleek even later dat ik zelf degene was die de Kleenex doekjes harder nodig had. Want alle rokers gingen naar buiten en vroegen mij ook mee. Vond het alleen een beetje vreemd dat Lianne er was... die kent Brenda wel, maar komt er eigenlijk zelden thuis. Bren had gezegd dat ze haar was tegen gekomen en gevraagd had of ze ook zin had in een bakkie. en Anita was er en Trudy.... toch een beetje vreemd.... maar ik had eigenlijk niks door. Komt Lian naar buiten met een hele grote doos en dat was dus een cadeautje van Anita, Brenda, Carin, Trudy en Lianne zelf voor mij!!! Hoe lief!! Kon natuurlijk wel raden dat dat met Rex te maken had. En toen de verpakking eraf was kon ik niet anders dan heel hard huilen, echt Zooooooooooooo lief! Waar heb ik zulke schatten van vriendinnen aan verdiend? Het was een ontzettende grote foto van Rex en mij samen op een linnen doek van 60x80cm. Ben er echt heel erg blij mee, want dat is de foto die ik zelf waarschijnlijk ook gekozen zou hebben. Echt lief van die meiden!!! Ze hebben dus via Patricia de foto op originele grootte weten te krijgen, hij was al een week klaar, zelfs mijn broertje zat in het complot en ik heb helemaal niks door gehad!  Ze wilden eerst met z'n allen bij mij in huis gaan zitten, maar toen bedacht Brenda zich dat ze jarig was die avond en dat ik daar toch al heen zou gaan. Dus was het onopvallender als iedereen daar zou zitten als ik kwam. Wat een organisatie allemaal, echt een hele superlieve onverwachte verrassing, TOP!!!

Al met al toch weer een beetje een Rexdagje en een supermooie afsluiting! Nu alleen nog het asblik open maken en uitstrooien als de tijd daar is. Dan zal er ook pas weer een stukje verschijnen hier in dit deel van zijn dagboek. Maar wanneer dat is....???

26-4-2011 De foto op linnen gekregen van: Trudy, Carin, Lianne, Anita & Brenda!

 

Terug naar boven

 


De allerlaatste dagen met mijn allerliefste kanjer!!!
Rexy, ik hou van je ventje!!
Dit was de juiste keuze, op het juiste moment.
Ik heb er vrede mee, maar het verdriet is er niet minder om.
Dikke kus en knuffel van je vrouwtje
.

 

Terug naar boven

 

door Saskia Luiten op donderdag 17 maart 2011 om 0:14
De laatste stap...

Pfff wat was dit een zware dag zeg....

In het Prinsenbos had ik nog even Lianne aan de lijn en die liet me inzien dat ik misschien toch zijn as terug zou moeten vragen. Zij heeft ook de as van haar hond Billy nog (overleden eind 2008) en Rexy en Billy waren vanaf pup superdikke maatjes! Het zou een mooie gedachte zijn om "onze mannen" samen op een mooie plek uit te strooien. Waar ze graag waren, dat zouden onze ventjes geweldig vinden, zijn ze weer herenigd... en een heel klein beetje as bewaren voor in een mooie hanger bijvoorbeeld.

Na de wandeling Prinsenbos heeft Rex nog even op het balkon in de zon gelegen, op de bank en is hij nog lekker verwend met koekjes. Trudy kwam nog eventjes langs en heeft Rex lekker verwend met koekjes en lieve woordjes.  Toch nog even de DA gebeld dat ik toch zijn as wel wilde hebben. Hij wordt dus individueel gecremeerd. Daarna heb ik lekker bij hem gezeten en gelegen, geknuffeld en tegen hem aan gekletst. Op het balkon lag hij lekker naast me op de grond en heb ik de pot koekjes onder zijn neus gezet. Hij vond het maar raar dat ie zomaar mocht pakken, maar uiteindelijk deed hij het wel. Wat een schatje, tot op het laatst braaf wachten tot het vrouwtje zegt dat het echt goed is!

Afgelopen maandag bij Lianne vandaan was "Every Breath You Take" van Rock4 op de CD te horen. Heb hem toen even uitgezet.... Dinsdag onderweg naar mijn werk heb ik de radio weer aangezet, want ik kan nooit zo lang zonder muziek. Toen het vanmiddag tijd was om te gaan reden we de straat uit en kwam WEER "Every Breath You Take" op de radio voorbij... alsof het zo moest zijn. Heb hem maar weer uitgezet..... Brenda opgehaald en toen naar het veterinair centrum...

Het was nog een beetje druk dus kon Rex buiten nog even een laatste plasje doen en wij de zoveelste peuk opsteken.... We waren er beiden zeker van dat dit de enige juiste en eerlijke beslissing was tegenover Rex en ik was er redelijk kalm onder op dat moment. Mijn ventje hoeft immers niet meer te lijden! Het idee dat ik langer zou wachten zou niet eerlijk zijn! Zeker niet gezien het feit dat zijn lever op klappen stond en hij dan uiteindelijk dood zou bloeden. Dat kan een paar dagen duren, maar het had ook morgen al kunnen gebeuren! Toen het bijna kwart over 4 was leek het wel of mijn hart overuren draaide....

Ik vond het zo vreselijk fijn dat Brenda zo sterk was om mee te gaan en dat én Ellie (assistente) én Robert (de dierenarts) er waren. Zij kennen Rexy beiden al een poosje. Met Ellie en haar hondje Ruby heb ik jaren getraind bij DVS. We werden in een aparte ruimte gelaten zodat we in alle rust afscheid konden nemen. Ik had toch de camera maar meegenomen, vond het een prettig gevoel als ik ook hiervan foto's zou hebben voor later. Er zat een apart kaartje in zodat ik deze thuis apart kon bewaren tot ik er aan toe ben om er wat mee te doen of ze überhaupt te bekijken. Brenda heeft gelukkig wat foto's geschoten, vond het enigszins vreemd om te doen, maar het gaf me wel een gevoel van rust. De hele dag gaat als een waas aan je voorbij... en als ik er dan aan toe ben kan ik de foto's terug kijken... als ik dat durf...

Robert had van tevoren uitgelegd hoe het in zijn werk ging en wat ik voor reactie kon verwachten van Rexy. Rex liep een beetje te ijsberen bij de deur, wilde weg... hij keek zo zielig, hij voelde het vast aan, bah voelde ik me nog meer klote!! Van buiten leek ik misschien kalm, maar van binnen voelde ik me vreselijk beroerd. Ik wilde sterk zijn, ook voor Rexy. Na een kort gesprekje ging Robert ook met tegenzin de narcose halen. Rex is daarna tegen de muur gaan zitten en Ellie & Robert hebben Bren & mij even alleen gelaten met Rex. Omdat ik bang was dat hij vrij snel in elkaar zou zakken hebben we hem voorzichtig op de grond gelegd.

Hij lag vrij relaxed en het leek alsof hij gewoon lag te slapen. Ellie en Robert kwamen af en toe kijken en even praten, het was zo ontspannen en het was zo duidelijk dat ik geen andere keuze had. Robert zei me "Sas, dit is het juiste moment, niks te vroeg en niks te laat, je hebt het goed gedaan!" Dat gaf zo'n fijn gevoel dat het hele gebeuren toch iets dragelijker maakt, maar zeker niet minder pijnlijk. Ik ben lekker tegen hem aangekropen en er zijn tussendoor een hoop traantjes gevloeid. Toen Rex uiteindelijk alleen nog iets met zijn ogen reageerde kwam Robert met de laatste prik... Ik heb Rex een dikke pakkerd op zijn kop gegeven en vrij snel na die prik stopte zijn hartje en zijn ademhaling. Het was een rustgevend moment, maar o ZO ZO ZO vreselijk pijnlijk. Het is zo dubbel allemaal. Je weet dat je het juiste doet en dat we nog 2 laatste prachtige dagen hebben gehad, maar het is zo verschrikkelijk snel gegaan allemaal.... ik kan er gewoon niet bij! Robert en Ellie hebben ons weer even alleen gelaten met Rex. Ik heb hem nog zoveel lieve woordjes ingefluisterd en nog geaaid. Ik wilde niet meer te lang blijven omdat ik bang was dat hij alles zou laten lopen en dat vond ik geen prettig idee om als laatste beeld van hem bij me te dragen. Hij lag er nu vredig en mooi bij, dus heb ik Rex nog een laatste keer bedankt voor de mooie jaren, heb ik zijn halsband afgedaan en hem nog een kus gegeven. Ook Bren had het toen even zwaar. We hebben zijn knuffel bij hem gelegd en we zijn vertrokken.... zonder mijn mannetje....

Pfff... Nog even bij Brenda binnen tot rust gekomen en Dayita zat gelijk bij me, het voelde een beetje dubbel, maar ook wel weer fijn. Daarna nog even langs mijn moeder en mijn vader gereden. Eigenlijk gewoon omdat ik er vreselijk tegen opzag om naar huis te gaan... Met de halsband van Rex in mijn hand ben ik het lege huis in gegaan... alles lag nog zo alsof Rex elk moment weer terug zou komen. Na 10 minuten door huis ijsberen met de band nog steeds in mijn handen heb ik hem uiteindelijk op het kussen van Rex gelegd.

Toen ik eindelijk een beetje rust had heb ik toch besloten een kort herinneringsfilmpje van Rexy te maken van de laatste 2 dagen. Uiteraard kon daar maar één toepasselijk nummer onder!! (Dank je wel lieve mannen van Rock4, jullie muziek raakt je hart). Het heeft wat traantjes gekost, maar vind het ook wel een hele mooie afsluiting. De komende tijd zal het vast nog vaak zwaar genoeg worden, maar voor nu heb ik er vrede mee.

Dag allerliefste Rexy, je bent mijn kanjertje! Love U

Je vrouwtje

Lees hier de Facebook reacties



Terug naar boven

 

door Saskia Luiten op woensdag 16 maart 2011 om 13:59
De laatste wandeling...

Helaas, helaas... slecht nieuws...

Vanmorgen met Brenda naar het dierenziekenhuis geweest voor een echo. Gelukkig konden we erbij blijven, dan hoefde Rexy in elk geval niet onder narcose voor de echo.

Rex moest op zijn rug op de tafel, ik bij zijn koppie en Bren bij zijn achterpoten. Zijn buikje werd kaal geschoren en de gel erop... Jedum het leek wel een eeuw te duren voor we beeld hadden. De DA zei "kijk dit is de mild..." En toen werd het even stil en toen "ik ben bang dat ik slecht nieuws voor jullie heb..."  Tja je weet het ergens al wel, maar het is toch erg klote, heb er geen ander woord voor.

Rondom zijn mild zit een tumor bijna zo groot als een voetbal!!! Zijn lever staat op klappen en als ik de beslissing niet snel zou maken, zou deze zeker binnen een aantal dagen klappen en dan bloed hij gewoon dood. Dat is niet wat je voor zo'n beestje wil. De DA begon toch over opereren, maar heb haar niet eens uit laten praten.... "Dat is gewoon uitgesloten!" In mijn pikkie wordt niet meer gesneden! Bovendien is de kans van slagen dusdanig klein dat hij waarschijnlijk tijdens de operatie zou overlijden. Dus dan is de enige andere optie euthanasie... gadver!!! Heb wel gevraagd of dit dan gewoon bij mijn eigen DA kon in 's-Gravenzande en dat was gelukkig geen probleem.

Brenda en ik zijn direct met Rexy doorgereden naar mijn eigen DA. Gelukkig was Robert er, die kent Rexy het langste. Bij Ellie een afspraak gemaakt voor vanmiddag... kwart over 4.... Brenda vroeg of hij voor vandaag in elk geval nog pijnstilling kon krijgen. Goed dat zijn zo helder was daar aan te denken, dat zou ik mooi vergeten zijn! Dus Robert heeft hem een injectie gegeven. Hij baalde zelf wel heel erg dat juist hij het moest gaan doen. Is het moeilijke van het vak hè? Gelukkig bood Bren aan ook vanmiddag mee te gaan, dus hoef het niet alleen te doen. Bren je bent een schat!!! Dank je wel!!

Daarna nog even een bakkie gedaan bij Bren zodat Dayita ook nog een keer afscheid kon nemen. Yiet heeft Rex een hele dikke lebber gegeven, dus dat was erg mooi! Daarna nog even met Rex naar het Prinsenbos geweest, voor een allerlaatste wandeling.... godver wat is dit klote zeg! Gelukkig genoot Rex er nog met volle teugen van. Bal mee, lekker zwemmen. Heb gister nog een kort stukje duinen gedaan. De twee plaatsen waar hij het liefste was. Bergen foto's en filmpjes gemaakt, een laatste mooie herinnering met zo'n mooie zonnige dag...

Zit helemaal te shaken, heb het ijskoud.... Rexy ligt nu lekker op de bank te slapen. Eten hoeft ie niet meer, tenminste koekjes pakt ie wel aan, maar zijn vlees laat ie staan. Weet niet verder wat ik moet zeggen... Heb mijn telefoon ff uitgezet, ben voorlopig niet te bereiken, kan het niet....

De rest van onze tijd samen ga ik besteden aan knuffelen en nog eens knuffelen... voor het laatst....

Klik op de foto voor een leesbare vergoting (opent in nieuw venster) Lees hier de Facebook reacties
(klik erop voor een vergroting)

Klik hier voor een leesbare vergroting



Terug naar boven

 

Door Saskia Luiten op dinsdag 15 maart 2011 om 3:02
Rexy... het einde?

Lieve allemaal....

Wat een klotedag was dit zeg, shit! Sorry dat ik me zo uitdruk maar heb er geen andere woorden voor.... Ik wist niet dat een mens zoveel kon janken als ik vandaag gedaan heb, ben er zo kapot van. Nooit gedacht dat een hond zo bijzonder kon zijn.... Heb zoveel lief en leed met hem gedeeld... Kan er gewoon niet van slapen, niet eten en ik rook weer als een schoorsteen... GATVER!

Zo denk je nog dat Rex nog wel een paar maanden meegaat, dan komt het besef steeds meer dat ie misschien niet eens meer weken heeft! Hij was gistermiddag (zondag) eigenlijk nog 'goed' en heeft ie nog een ronde meegewandeld met Utah & Dayita en zelfs nog een beetje gerend. Vriendinnen die hem nog hadden gezien zagen dat ie slechter ging, maar konden het nauwelijks geloven toen ze hem vandaag weer zagen.

Vandaag de hele dag met m'n ventje in mijn kop gezeten en toch besloten de dierenarts te bellen. Na overleg met mijn lieve collega's kon ik vanmiddag eerder naar huis, zodat ik vanavond al met Rex naar de DA kon. Eigenlijk zou ik gaan voor anabolenspuiten zodat zijn spiermassa op zijn achterpoten weer wat aan zou sterken. Lianne was zo lief even mee te gaan (bedankt lieve Lianne, waardeerde het zeer!!) Maar helaas bleek na kort onderzoek en een ernstig gezicht van de DA dat er meer aan de hand is.... helaas :-(

Ze voelde in zijn buik iets wat er niet hoorde te zitten. Ze zei het niet met zoveel woorden, maar ze legde wel direct de link met de voorgaande operaties aan kanker. Dit zou dus toch een uitzaaiing kunnen zijn. Dus ze wilde geen anabolen spuit geven voordat ze zeker wist wat het was. De DA adviseerde een echo te maken en bloedonderzoek te doen bij het dierenziekenhuis in Honselersdijk. Toen de DA met de assistente en het dierenziekenhuis in overleg was, waren Lianne en ik alleen met Rex in de spreekkamer. Daar hadden we Rex languit op de grond gelegd en voelde wij ook aan zijn buik dat het niet goed zat. Dus als ik heel realistich ben weet ik dat het niet erg prositief nieuws zal zijn. Na overleg met het ziekenhuis hadden ze woensdag nog wel ruimte om ertussen te zetten.

Daarna nog even doorgereden met Rexy naar DVS. Toen ik bij Lianne weg reed richting DVS speelde op de radio "Every Breath You Take" van Rock4. Heb de radio maar even uitgezet want ik kon het niet droog houden en dat rijd nogal lastig...  Muziek is emotie, dan kan ik zulke nummers echt ff niet horen. Bij DVS eventjes mijn hart kunnen luchten en meningen ed uitwisselen. Het komt nu toch wel heel erg snel heel erg dichtbij....pfff  "Time is running out!!" Het is de bedoeling dat ik Rex woensdagochtend vroeg kom brengen en dan bellen ze me op zodra de onderzoeken gedaan zijn en kan ik hem later op de dag ophalen. Heb mijn collega gebeld of ik woensdag vrij kan krijgen zodat ik er ben voor mijn ventje en er misschien bij kan blijven, hoop zo dat dat gaat lukken.....

Toen ik vanavond nog even met twee vriendinnen in gesprek was op FB werd het me ff teveel. Carin had van Brenda gehoord hoe slecht Rex er aan toe was vanavond bij DVS en hamerde erop dat ik z.s.m. moest laten kijken wat het is. Ook wezen zij me erop dat ik misschien wel heel slecht nieuws zou kunnen krijgen. Toen had ik het ff niet meer en ben ik naast Rex op de bank gekropen, geknuffeld en tegen hem aangepraat. Gelukkig heeft ie in elk geval gewoon gegeten, gedronken en komt hij zelf op en van de bank, dus dat is in elk geval een klein beetje een positief iets.

De kans is aanwezig dat het inderdaad die klote ziekte weer is..... is het dan nog eerlijk om hem uit zijn narcose te laten komen? Wil je dat hem aandoen? Had Carin gezegd. Heb er nooit bij stil gestaan dat ik misschien woensdag al voor het blok gezet wordt!!! Ik wil nog zolang van dit ventje genieten!! Geen maanden meer nu, dat is wel duidelijk! Maar geef me dan nog een paar weekjes.... of in elk geval dagen PLEASE! Het idee alleen al... Ben in staat om alle scheldwoorden die ik ooit gehoord heb er nu uit te gooien, krijsend van woede!!! Tja het is maar een hond zullen sommige denken. Maar met deze hond heb ik zoveel mooie dingen meegemaakt, maar hij was er ook als troost als ik me klote voelde of het moeilijk had, beschermde me als hij merkte dat ik me niet op mijn  gemak voelde. Met andere woorden een maatje die me feilloos aanvoelt en me door en door kent. Ach de mensen die hem kennen weten ook wat een lieve goedzak mijn opaatje is. Met recht een wereldhond, mijn pikkie! Mijn eerste hondje en hij zal altijd een megabijzonder plekje bij mij en de vele andere mensen hebben waarvan hij het hart geraakt heeft.

Als Rex pijn heeft moet ik eerlijk zijn tegenover hem en woensdag dapper zijn en de knoop doorhakken. Ik kan jullie wel vertellen dat dat de moeilijkste beslissing in mijn leven zal worden en ik ben dan ook zo ontzettend dankbaar voor alle lieve reacties op FB, SMSjes,  berichtjes, knuffels en steun van vrienden, collega's en de andere mensen om me heen. Het maakt het verdriet niet minder, het besluit niet makkelijker, maar wel enigszins draaglijker.

Het lucht ook wel een stukje op om zo mijn verhaal te doen. En het fijne is daarvan dan ook weer dat ik het niet 100x hoef te vertellen, dan schiet ik toch alleen maar vol. Het is zo f*cking frustrerend dit... Ik hoop dat ik jullie woensdags iets positiefs kan vertellen, maar eerlijk gezegd ben ik bang voor het ergste... Nu het eruit is maar eens kijken of we nog wat kunnen slapen voor straks de wekker om 6 uur weer gaat. Bedankt voor het lezen, was weer een lang verhaal.

Liefs Sas en een pootje namens mijn kanjer!

Lees hier de Facebook reacties
(klik erop voor een vergroting)

Klik hier voor een leesbare vergroting

Lekker op het strand met zijn favo bal! 20-02-2011



Terug naar boven

 

Door Saskia Luiten op maandag 14 maart 2011 om 0:39
Rexy, mijn trouwe maatje...

Zoals ik in mijn vorige notitie al schreef gaat Rexy hard achteruit.

De laatste weken heb ik het er vaak met vrienden over. Het einde zit eraan te komen... Eens zal ik de beslissing moeten gaan nemen. Het is zo verdomde (sorry) pijnlijk als je dat beestje zo achteruit ziet hollen. Tja hij werd oud... alles ging ietsje achteruit, zicht, gehoor.... maar de altijd zo sterke Rexy is nu niet veel meer dan een zwak oud mannetje.

Zijn achterhand laat hem nu regelmatig in de steek. Soms als er een andere hond tegen hem opbotst verliest hij bijna zijn evenwicht. Op gladde vloeren komt hij moeizaam overeind. Hij slaapt heel veel (en droomt daar ook bijna altijd bij), hoort me vaak niet meer thuis komen.... en van de week heeft hij een paar keer zijn ontbijt laten staan. Iets wat ie voorheen zelden deed. Ook ligt ie de laatste dagen regelmatig zwaarder te hijgen alsof hij het warm heeft. Vaak maar heel eventjes, maar toch... het viel me op.

Maar aan de andere kant is hij vaak nog heel enthousiast als we "uit" gaan. Wil nog graag spelen en geniet nog echt van het buiten zijn. Hij is nog altijd vrolijk en speels en kan nog volop genieten van een spelletje. Maar ja, wat hij in zijn koppie heeft wil zijn lichaam niet altijd meer.

Vanavond stond ik op van mijn stoel, Rex lag ernaast en wilde ook opstaan. Maar hij klapte met zijn achterkant de andere kant uit en zakte weer in... het lukte hem bijna niet meer op te staan, dat was echt een rotmoment! Heb hem overeind geholpen. Hij keek alsof hij wilde zeggen "sorry vrouwtje"  AUW!!

Het vervelende is gewoon dat die beesten niet kunnen praten. Het is zo moeilijk om zelf te moeten zeggen "nu is het genoeg". Gelukkig lijkt hij nog geen pijn te hebben, maar aangezien het nu zo hard gaat begin ik al een beetje van het ergste uit te gaan. Hoewel ik vorig jaar nog dacht dat Rex best nog 2 of 3 jaar mee kon.... Hij gaat nu zo hard achteruit dat ik vrees dat ik zelfs geen maanden meer heb, maar weken.....

Hopelijk stabiliseert het zich snel of is dit een dipje en gaat het straks weer beter. De tijd zal het moeten uitwijzen, maar als ik heel objectief kijk ben ik mijn maatje gewoon aan het verliezen. En dat doet zeer... heel zeer!! Het is me dan ook niet gelukt om het droog te houden onder het schrijven van dit stukje. Rexy is zo bijzonder voor me, kan me geen leven voorstellen zonder hem. Hij zal altijd een hele bijzondere plek houden bij me.

Het is ongelooflijk hoeveel een hond kan betekenen... dat weet je pas als je er zelf één gehad hebt....

Mijn ouwe dibbissie! Lees hier de Facebook reacties
(klik erop voor een vergroting)

Klik hier voor een leesbare vergroting
 


Terug naar boven
 

 

door Saskia Luiten op dinsdag 8 maart 2011 om 22:58
Rexy, het begin van het einde...?

Mijn ouwe lieve kanjertje Rex, wordt begin juli al weer 13 jaar.

Als iemand vraagt hoe het met hem gaat zeg ik eigenlijk altijd goed. Hoewel hij het nog altijd goed deed voor zijn leeftijd, gaat hij nu toch echt wel hollend achteruit. Zo pijnlijk om te zien als je zo'n trouw beest al zolang bij je hebt. Ik kan me geen leven zonder hem meer voorstellen. Maar die tijd gaat er toch wel aankomen. Je wilt er niet aan, maar helaas....

Zijn ogen worden slecht en soms ziet hij dingen echt niet meer, evenals zijn gehoor. Ik zijn kop wil hij nog van alles, alleen zijn lichaam werkt niet meer mee. Inmiddels heeft hij al een paar zware operaties gehad in zijn leven vanwege een kwaadaardig kanker gezwel, waarvan die in afgelopen juni wel erg heftig was. Zo heeft hij ook al een paar jaar artrose in zijn achterhand. Dat alles bij elkaar opgeteld maakt hem toch echt wel tot opa Rexy.

Het is altijd een schat van een beest geweest en iedereen die hem kent heeft zijn hart aan hem verloren. Vanaf de dag na zijn geboorte was al duidelijk dat hij bij mij zou komen wonen en we hebben dan ook een bijzonder sterke band opgebouwd. Hij voelt me feilloos aan en springt voor zijn vrouwtje in de bres als hij denkt dat er gevaar dreigt. Zo ook voor zijn hondenvriendjes. Hij is naar iedereen vriendelijk, zowel naar mens en dier. Vechten deed hij alleen als hij aangevallen werd en anders probeert hij er voor weg te lopen. het is een geweldig sociaal en lief beest, echt een maatje.

Het is dan ook behoorlijk pijnlijk als hij van de 1 op andere dag besluit niet meer mee te willen wandelen en je hem dus thuis achter laat, dit had hij vorige week donderdag. De dagen erna ging het wel weer redelijk. Maar vandaag had hij dus ook zijn dag niet. Hij heeft vanmorgen een klein beetje brokjes op en zijn vlees vanavond liet hij staan. Dat is voor het eerst dat hij zulk 'lekker' voedsel weigert... De hele avond heeft hij sip gekeken en vanavond bij moeders vandaan wandelen was hij niet vooruit te branden en liep hij vreselijk te sloffen. We hebben er 2x zo lang over gedaan thuis te komen. De laatste treden de trap op stortte hij in en kon ik hem gelukkig na 3 treden al opvangen.

 De tranen staan op dit moment in mijn ogen, mijn lieve ouwe mannetje gaat zo hard achteruit dat ik bang ben dat hij de 13 al niet eens meer gaat halen. Hij heeft volgens de dierenarts en zover ik zelf kan zien geen pijn, maar hij begint echt op te raken. Hopelijk kan ik op het juiste moment de juiste beslissing nemen, maar dat zal de moeilijkste beslissing in mijn leven worden. Hoewel het een hond is en blijft voelt het toch een beetje als een kind....

Dat jonge grut heeft me afgepeigerd!! (24-02-2011) Lees hier de Facebook reacties
(klik erop voor een vergroting)

Klik hier voor een leesbare vergroting



Terug naar boven

 

Einde van deze pagina